Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης
Περπατώ στους ίδιους δρόμους που περπατούσα παιδί. Και γύρω-τριγύρω μου βλέπω κάτι τύπους μ’ άσπρα ρούχα και τουλπάνια, λέτσους και μαυριδερούς, που μήτε μού μιλάνε μήτε τούς μιλάω. Μια πενηνταριά μέτρα παραπάνω, ο γείτονάς μου ο κυρ-Μανώλης άνοιξε το σπίτι του και τους έβαλε μέσα. Τού πληρώνουνε νοίκι, φυσικά. Κι από ελάχιστα λεφτά να τού δίνουν ο καθένας, είναι τόσοι πολλοί – όλοι στοιβαγμένοι στο υπόγειό του – που καλά τα κονομάει…
Είμαστε αρκετοί ντόπιοι σε τούτη τη γειτονιά. Γνωριζόμαστε μεταξύ μας, με τα μικρά ονόματά μας. Μπορεί να μην ξέρουμε ολονών τα επώνυμα ή τι δουλειά κάνουνε, μα ξέρουμε τα χούγια, τις ιδιοτροπίες, τις καλοσύνες ο ένας του άλλου. Και τον κυρ-Μανώλη, εγώ από παιδάκι τον γνώρισα. Τα ’χει λίγο χαμένα ο καημενούλης, αλλά και όμορφη γυναίκα πήρε, και δίπατο σπίτι έφτιαξε – την εποχή που εμείς χτίζαμε τούτο ’δώ το φτωχόσπιτο, στην παρακάτω στράτα…
Δεν πάει η καρδιά σου να καταγγείλεις τον κυρ-Μανώλη. Η γυναίκα του, κοκέτα πάντα παρά τα χρονάκια της, επισκέπτεται όλα τα σπίτια στη γειτονιά, μιλάει με τις γειτόνισσες, μοιράζεται ακόμα και το φαγητό που μαγειρεύει για τη φαμελιά της (μοσχομυρωδάτα γεμιστά, γιουβέτσι)… Τής πηγαίνει κι η μάνα μου μαρμελάδες, που πολύ – όπως λέει – τις λατρεύει και τής κάνουν καλό στην πέψη. Να που πιάνουν τόπο κάπου. Εμένα πάντως με πονάει η κοιλιά μου μ’ αυτές…
Δε μ’ αρέσουν ετούτοι οι τύποι που παρεισέφρησαν στη ζωή μου! Περνάν απέξω και κοιτάνε στην αυλή μου λοξά-λοξά. Βολιδοσκοπούνε τα πάντα! Αναρωτιέμαι, τι θα γίνει τώρα που θα σφίξουν τα κρύα κι η πείνα θ’ αρχίσει να θερίζει μερικούς από δαύτους. Θα λείπω στην Αθήνα – ο καιρός με διώχνει πια. Ποιος θα φυλάει το σπίτι μου; Η Χρυσή Αυγή; Χα, τι σκέψη!... Οι χρυσαυγίτες πήγανε Ραφήνα και Μεσολόγγι τις προάλλες και τα κάνανε γυαλιά-καρφιά των μικροπωλητάδων…
Παράνομοι οι περισσότεροι μικροπωλητάδες βέβαια, αλλά από την άλλη, «αντιποίηση Αρχής», είπανε οι αστυνομικοί που επιλήφθηκαν του θέματος. Σε διαθεσιμότητα ο διοικητής του Α.Τ. Ραφήνας, γιατί δεν αντέδρασε στους Χρυσαυγίτες. Για το Μεσολόγγι δεν ξέρω… Όμως, ειλικρινά, παρότι είμαι ένας νομοταγής πολίτης (βλέπε την ομώνυμη ταινία με τον αείμνηστο Σωτήρη Μουστάκα), πολύ το χάρηκα! Σχώρα με, Θε μου, άνθρωποι είναι κι αυτοί, αλλά, βρε παιδί μου, το φχαριστήθηκα…
Θα φταίνε, ίσως, τα «αντισώματα» της κοινωνίας! Η κοινωνία είναι ένας ζωντανός οργανισμός που δεν διέπεται πάντα από τους ψυχρούς και αμετακίνητους νόμους του εκάστοτε νομοθέτη. Και, στο κάτω-κάτω της γραφής, ποιος είπε πως οι νόμοι είναι όλοι τους τέλειοι κι αγγελικά πλασμένοι; Κάτι φορές χρειάζεται να λειτουργούν και τ’ «αντισώματα». Μπορεί τα υπόλοιπα κόμματα να στηλιτεύουν μετά βδελυγμίας τη Χρυσή Αυγή σήμερα, αλλά τα ποσοστά της συνεχώς ανεβαίνουν…
comments powered by Disqus
