Ads

Featured Posts

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ TV




24 Οκτωβρίου 2017

ΠΕΡΙ ΑΛΛΑΓΗΣ ΦΥΛΟΥ


Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Ορισμένοι έχουν σχηματίσει την ισχυρή πεποίθηση ότι, η νομική εξουσία, έχει το δικαίωμα να καθορίζει –ή να μην καθορίζει– ανεξαιρέτως τα πάντα στη μικρή ζωή μας. Φερειπείν, δεν πά’ να έχεις γεννηθεί εσύ με όλα τα αντρικά αξεσουάρ πάνω σου, να είσαι άντρακλας με όλη τη σημασία της λέξης, άμα ο νόμος το πει, γυναίκα είσαι και με τη βούλα!...

Φαντάζει, ομολογουμένως, αρκετά ανησυχητικό, ο νόμος να καθορίζει εντελώς τα πάντα στη μικρή ζωή μας. Να περπατάς στον δρόμο μια όμορφη νυχτιά, να απολαμβάνεις ένα ολόγιομο κόκκινο φεγγάρι στον ουρανό και να σού λένε: «Ξέρεις κάτι; Το φεγγάρι δεν είναι κόκκινο, πράσινο είναι»… Στον αντίποδα βέβαια υπάρχουν, ασφαλώς υπάρχουν, και άντρες που για κάποιο καπρίτσιο της φύσης, των ορμονών τους αν θέλετε, αντιμετωπίζουν αληθινή (ή ψυχολογική) κρίση φύλου…

Τι ζητούν τούτοι οι άνθρωποι; «Εγώ, μην κοιτάτε που γεννήθηκα αγοράκι, επιθυμώ να απευθύνεστε προς εμένα σαν να ήμουν κοριτσάκι. Απαιτώ, οι δημόσιες υπηρεσίες, να μού μιλούν σε θηλυκό γένος, τα δημόσια έγγραφα που λαμβάνω να αφορούν τη γυναίκα εμένα κι όχι τον άντρα τον οποίον δεν αισθάνομαι να είμαι κι ούτε με αντιπροσωπεύει καθόλου ως άτομο στην κοινωνία». Απλά πράγματα…

Έχει, όμως, ο νόμος τέτοια αρμοδιότητα ώστε να προβεί στην εύλογη ρύθμιση ενός παρόμοιας φύσης δίκαιου αιτήματος; (Για την ιστορία να σημειώσουμε εδώ πως ψηφίστηκε ήδη από τη Βουλή και επικυρώθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας). Πώς μπορεί ο νόμος να κάνει το άσπρο μαύρο, ανεξαρτήτως του αν ο νομοθέτης διαπνέεται από ξεχωριστές αρετές και καλωσύνες – που δεν διαπνέεται πάντως, πιστέψτε μας… Ας πάρουμε την Κόκκινη Πλατεία στην Μόσχα και βρείτε, παρακαλώ, πού βρίσκονται τα κόκκινα χρώματα σε τούτην; Γκρίζα κι άραχλη μέσα στην παγωνιά, τη διασχίζει ο Πούτιν με την πανάκριβη λιμουζίνα του και στο φουλ τα καλοριφέρ αμέτρητα πρωινά τώρα…

Τα νομικά επιχειρήματα «περί αλλαγής φύλου» παρουσιάζονται νομικά πολύ ισχυρά. Ωστόσο, επεκτεινόμενα, θα μπορούσαν να ισχύσουν και για κάποιες εξόχως ενδιαφέρουσες παραλλαγές του ίδιου θέματος: Για την αλλαγή, π.χ., του είδους! Και πριν χλευαστεί το εν λόγω επιχείρημά μας, σπεύδουμε να υπενθυμίσουμε στους φιλόδοξους χλευαστές, τη θεωρία του Δαρβίνου για την ζωική μας καταγωγή… Υπάρχουν, λοιπόν, συνάνθρωποι οι οποίοι κάποια στιγμή θα ορθώσουν κι εκείνοι το ανάστημά τους και θα πουν: «Εγώ, μην κοιτάτε που γεννήθηκα άνθρωπος, επιθυμώ να απευθύνεστε προς εμένα σαν να ήμουν πίθηκος. Απαιτώ, οι δημόσιες υπηρεσίες, να μού μιλούν όχι με το «κύριε τάδε μου», αλλά με το «πίθηκε τάδε μου» και λοιπά, και λοιπά…

Τα δε νομικά τους επιχειρήματα, εξίσου ισχυρά με τον προηγουμένων!...

Κι αν το τραβήξουμε λίγο περισσότερο, πάμε και σε μια ακτιβίστρια η οποία μάχεται υπέρ των δικαιωμάτων των σκύλων. «Παρακαλώ, να απευθύνεστε προς εμένα σαν να ήμουν σκυλίτσα. Διότι είμαι απόλυτα ταυτισμένη με το αντικείμενο της μελέτης μου και προσπαθώ διακαώς να προβάλω τις ανάγκες του συγκεκριμένου είδους, υποκείμενη η ίδια πάνω στο σώμα μου τις καταπιέσεις, τις κακομεταχειρίσεις των συμπαθών τούτων τετράποδων, των πιο πιστών φίλων του ανθρώπου»…

Και, πάπαλα ο νόμος αυτός, τότε…


Δείτε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών...

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΗ ΣΑΚΟΥΛΑ


Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Τώρα που θα πληρώνουμε μέχρι και τη σακούλα,
για να σωθούν τα ψάρια μας μες στους ωκεανούς,
θα γίνουμ’ όλοι, φίλε μου, οικολόγοι με τη βούλα
και θα συνετιστεί με μιας ο πονηρός μας νους!

Μπράβο τους, στους πολιτικούς που σκέφτηκαν στο τέλος,
πως με το μέτρο τούτο ’δώ θα σώσουνε τη Γη,
τι ’ν’ άλλωστε τα τρία λεπτά που θα πληρώνεις τέλος,
όταν το περιβάλλον μας πιο παστρικό θα βγει;

Μπορεί το νέφος να ’πνιξε τις πιο μεγάλες πόλεις,
μπορεί να κάνουν δοκιμές μ’ όπλα πυρηνικά,
πυραύλους να εκτοξεύουνε μόλις γουστάρουν, μόλις,
εσύ, κοσμάκη, πλήρωνε για τα …σακουλικά!


Δείτε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών...

ΣΑΚΟΥΛΕΣ: ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ 0,03 € ΚΑΙ ΟΙ «ΣΑΚΟΥΛΕΣ ΜΕ ΤΟ ΚΙΛΟ»


Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Έχει το κράτος – το οποιοδήποτε κράτος – το δικαίωμα, όποτε τού καπνίσει, να επιβάλλει στους πολίτες του ένα τέτοιο τέλος; Παλιότερα συνέβη – και εξακολουθεί να συμβαίνει – με τα τσιγάρα και, πιο παλιότερα ακόμα, με τα σπίρτα. Επρόκειτο για το «Ελληνικό Μονοπώλιο» τότε – οι μεγαλύτεροι σίγουρα το θυμούνται…

Αν υποθέσουμε πως έχει δικαίωμα το κράτος να φορολογεί έκτακτα ό,τι θέλει, από το τσίπουρό μας και το κρασί μέχρι το ίδιο μας το σπίτι (βλέπε ΕΝ.Φ.Ι.Α.), πώς δεν αντιβαίνει το Σύνταγμα και πώς, εν κατακλείδι, διαφέρει από τους κατά καιρούς κατακτητές της πατρίδας μας; Διότι, έτσι που το πάνε, θα νιώσουμε όλοι την ανάγκη να κατακτηθούμε τελικά από μια πιο πολιτισμένη χώρα, όπως φερειπείν το Γιβραλτάρ κατακτήθηκε από τους Βρετανούς, μήπως γλιτώσουμε από τους υποτελικούς φόρους στους οποίους υποβαλλόμαστε!

Εν μια νυκτί, λοιπόν, οι αρμόδιοι του αρμόδιου υπουργείου – που ούτε αρμόδιοι είναι, ούτε καμία τέτοιου είδους αρμοδιότητα, το υπουργείο τους, έχει – σκεφτήκανε πως οι πλαστικές σακούλες των σούπερ-μάρκετ είναι βλαπτικές για το περιβάλλον και είπαν: «Ένα το κρατούμενο»… Κατόπιν, μελετήσανε με ποιον τρόπο θα μπορούσαν αφενός να ευεργετήσουν (sic) το περιβάλλον και αφετέρου να βγάλουν και το κάτι τις τους σε φόρο απέναντι στον κοσμάκη. «Ω», θριαμβολόγησαν ως άλλος Αρχιμήδης στο μπάνιο του, «δύο τα κρατούμενα τώρα»!...

«Το 2018, μετά τις γιορτές, κάθε πελάτης των σούπερ μάρκετ θα πρέπει να πληρώνει ειδικό τέλος για την κάθε πλαστική σακούλα, 0,03 €. Και από το 2019, μετά τις άλλες γιορτές δηλαδή και στον απόηχο ακόμα των άλλων καλάντων, το τέλος θα γίνει 0,09». Αποφασίζομεν και διατάσσομεν.

Ασφαλώς, θα υπάρξουν νέες καταστάσεις και νέα πρόσωπα. Και τα νέα πρόσωπα αλλά και τις νέες καταστάσεις τις γεννά το ίδιο τους το ενδημικό σύστημα όταν βέβαια τούτο βιαίως διασαλευτεί. Ας δούμε τα νέα πρόσωπα: «Σακούλες, καλέ κυρία, ελάτε να πάρετε σακούλες»… Στον πάγκο του, έξω από το σούπερ μάρκετ, ο μικροπωλητής έχει αραδιασμένα έτοιμα πακέτα με σακούλες! Σακούλες των δέκα, των πενήντα, των εκατό τεμαχίων. Ζυγισμένες με το κιλό. Ποιος νόμος θα μπορεί να εμποδίσει την αξιοπρεπέστατη κυριούλα που πηγαίνει να ψωνίσει, ώστε να μην κάνει μια στάση στον μικροπωλητή να βάλει μέσα στο καρότσι της τις πολύ φτηνές σακούλες που εκείνος πουλάει;

Στον αντίποδα, και ανήκοντες επίσης στα «νέα πρόσωπα», θα εμφανιστούν οι «συνειδητοποιημένοι πολίτες». Τούτοι, θα κοιτάζουν επιτιμητικά την κυριούλα που ψώνισε από τον μικροπωλητή, θα εκφωνούν λάβρους λόγους υπέρ του οικοσυστήματος και των ψαριών στους ωκεανούς, θα είναι καλοντυμένοι και λιγάκι «κουνημένοι», σαν τον Τράγκα που τον ακούς στο ραδιόφωνο και λες: «Ποιος μουρλός είναι αυτός»; (Ή την Κανέλλη, χα, χα)…

Κλείνοντας το άρθρο, επιτρέψτε μας μια επισήμανση. Δεν είμαστε εναντίον της σωτηρίας του περιβάλλοντος. Είμαστε εναντίον της καταστρατήγησης της ελευθερίας μας με πρόσχημα τη σωτηρία του περιβάλλοντος. Θα ήταν χρησιμότερο οι λεγόμενοι «αρμόδιοι», αντί να επινοούν λύσεις που αποσκοπούν στο πορτοφόλι μας, να καταργήσουν δια παντός τις πλαστικές σακούλες και να τις αντικαταστήσουμε με άλλες, φιλικές στο περιβάλλον. Τότε δεν πειράζει, ας τις πληρώνουμε με κάποια επιπλέον κέρματα από αυτά που δυστυχώς δεν μας περισσεύουνε…


Δείτε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών...

ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ


Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Ντρούνι, Κοστέλο, με τη Βελκουλέσκου
και τον αυστηρό Τζιαμαρόλι,
πήραν την όψη κοτόπουλου φρέσκου
και μπήκανε στο κατσαρόλι.

Μ’ άλλες κουβέντες, αράξαν στο Χίλτον
και πήραν ευθύς το Μαξίμου:
«Τσίπρα μου, τον Τσακαλώτο για στείλ’ τον,
αχ! Και την Αχτσιόγλου, παιδί μου».

Άρχισαν, έτσι, την παρέλασή τους,
ενώπιον του Κουαρτέτου,
όλοι οι υπουργοί κι οι χοντροί σύμβουλοί τους,
βαστώντας καθείς το ντοσιέ του.

Σαν μαθητές που πηγαίνουν Σχολείο
και δείχνουν τα τετράδιά τους,
να πάρουνε δέκα με τόνο – γελοίο! –
ρεζίληδες όλοι τους… Νάτους!...

Του κράτους τις δόσεις, του κράτους το χρέος,
του κράτους και τη σωτηρία,
μέχρι και στο «Χρονικόν του Μορέως»,
χρωστά ο λαός στην Εφορία.


Δείτε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών...

5 Ιουνίου 2017

Ο ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ ΕΣΩΣΕ ΤΗ ΧΩΡΑ;


Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Τώρα που πέρασαν οι μέρες από την τρομοκρατική επίθεση κατά του καθ’ όλα συμπαθούς και πολύ αξιοπρεπούς πρώην πρωθυπουργού μας, κ. Λουκά Παπαδήμου, καθώς πλέον δεν κινδυνεύουμε να θεωρηθούμε ότι χαιρέκακα σκυλεύουμε πάνω στην παρολίγον κηδεία του, συν φυσικά το ευτύχημα ότι ο τραυματισμός του ήταν ελαφρύς και ο άνθρωπος, δόξα τω Θεώ, αναρρώνει πλήρως, είναι ίσως η πιο κατάλληλη στιγμή για να αναλογιστούμε τι συνέβη τότε, πώς «σώθηκε» η χώρα, αν σώθηκε τελικά, τι το φοβερό και τρομερό θα παθαίναμε, αν φερειπείν ακολουθούσαμε κι εμείς την τύχη της Φινλανδίας, η οποία – τι σύμπτωση – ακριβώς εκείνον τον καιρό κήρυξε πτώχευση…

Η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου έπνεε τα λοίσθια… Είχε προηγηθεί το ταξίδι του στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα χαμόγελά του με την υπουργό εξωτερικών Χίλαρυ Κλίντον, το κόκκινο-κόκκινο πρόσωπό του όταν έδινε εκείνη τη συνέντευξη έξω από το Λευκό Σπίτι (White House), δίχως στο πλάι του να στέκεται ο αντίστοιχος συνομιλητής του, εν προκειμένω ο Μπαράκ Ομπάμα… Σε παλαιότερη αρθρογραφία μας, εξηγήσαμε ότι, κεκλεισμένων των θυρών, εκεί αποφασίστηκε η συμμετοχή του Δ.Ν.Τ. στο ευρισκόμενο ακόμη «στα σκαριά», ελληνικό πρόγραμμα διάσωσης, έτσι το είπανε… Το αντάλλαγμα ήταν αρκετά ύπουλο (εξυπνάδα της Κλίντον, που σε κάτι τέτοια είναι μανούλα) για την Ευρώπη. «Εγώ, βάζω το Δ.Ν.Τ. μέσα στην Ευρώπη από την κερκόπορτα, εσείς βάζετε το Δ.Ν.Τ. να σώσει τη χώρα μου χωρίς αίμα κι ύστερα, δεν πειράζει, πιείτε το αίμα των Ευρωπαίων»! Αχ, αυτός ο Γιώργος Παπανδρέου, όπως κι άλλοι πριν απ’ αυτόν, αλλά όπως κι άλλοι μετά απ’ αυτόν επίσης, νόμισε πως τους έπιασε κώτσο τους Αμερικανούς, με την εξυπνάδα του…

Μα, στο εσωτερικό της χώρας, ξυπνήσανε τα στρατιωτάκια του, που δεν το χάψανε το έξωθεν παραμύθι. Και θεώρησαν με τη σειρά τους πως τώρα ήρθε η ευκαιρία τους να εκθρονίσουν τον Χαλίφη και να γίνουν αυτοί χαλίφηδες στη θέση του Χαλίφη!... Κατελάμβανε τη θέση του Ιζνογκούντ ένας χοντρός πολιτευτής, απόγονος κάποιου άλλου για τον οποίον οι γνώμες διίστανται, ο Βαγγέλης Βενιζέλος, που καμωνόταν πως βρίσκεται στην πλευρά του Παπανδρέου, μέχρι να διαπιστώσει με πλήρη ασφάλεια ότι ο Παπανδρέου όντως βουλιάζει! Μόλις το διαπίστωσε τούτο, δεν δίστασε στιγμή! Χίμηξε ν’ αρπάξει τη θέση. Πίστευε από παλιά ότι η θέση του Αρχηγού του ΠΑ.ΣΟ.Κ. (έπρεπε να) ήταν κάτι πολύ σπουδαίο, ειδικά από τότε που κάποιος έχυσε καυτό καφέ πάνω του κι ο Βαγγέλης ο Βενιζέλος δήλωσε δημόσια και ενώπιον των καμερών: «Ως μελλοντικός Αρχηγός του ΠΑ.ΣΟ.Κ., τον συγχωρώ»… Αυτό, μάλιστα, θυμίζει και μια συγκλονιστική σκηνή από την ταινία, «η λίστα του Σίντλερ», αλλά δεν είναι επί του παρόντος…

Λοιπόν, χρειαζόταν μια κάποια μετάβαση. Κάποια επίφαση μετάβασης ίσως, ώστε να μη φανεί πως εκθρονίστηκε ο εισέτι κομίζων, ως λαμπρός δημαγωγός και γόνος ετέρου λαμπρότερου δημαγωγού, την αγάπη και τον θαυμασμό του άβουλου πλήθους, να μην προκαλέσει δηλαδή την οργή των φανατικών, διότι ναι μεν μπορείς να εκθρονίσεις έναν βασιλιά από το θρόνο του όταν ο λαός τρώει τα ίσαλα από την πείνα, αλλά σε λίγον καιρό, που ο λαός θα βρει τρόπο να χορτάσει την κοιλιά του, θα κυνηγάει εσένα, που εκθρόνισες τον εκλεκτό του!... Τέτοια εμπριμέ… Κρίθηκε, συνεπώς, σκόπιμη μια μεταβατική κυβέρνηση τεχνοκρατών, που και του Βαγγέλη του Βενιζέλου τού φαινόταν χρήσιμη, καθώς θα τον έβγαζε άριστα από τη δύσκολη θέση να πάρει ο ίδιος δύσκολα και επώδυνα μέτρα κατά του ελληνικού λαού. Και ήρθε ο Παπαδήμος…

Στο μεταξύ, στην Φινλανδία έσκασε ένα ηφαίστειο. Και η ηφαιστειακή τέφρα δεν επέτρεπε να πραγματοποιούνται πτήσεις από τη βόρεια Ευρώπη προς την νότια. Και, επίσης, στην Φινλανδία, εκτός απ’ το ηφαίστειο «σκάσανε» και οι Τράπεζες. Διότι, οι Τράπεζες μέσα στο θνησιγενές σύστημα – όπως το έχουν δολίως ορισμένοι σχεδιάσει – οι Τράπεζες επαναλαμβάνουμε, δεν λειτουργούν με κανόνες της ελεύθερης αγοράς, προκειμένου να γίνονται οι ίδιες επενδυτές, επιχειρηματίες, προσεταιριζόμενες πάντα στα εκάστοτε σχήματά τους τους ιδιώτες κατά συγκεκριμένα, προσυμφωνηθέντα και νόμιμα ποσοστά, αλλά, τι κάνουν; Αγοράζουν και πωλούν χρήμα!... Αέρα κοπανιστό, δηλαδή, δεδομένου ότι οι διακυμάνσεις του χρήματος είναι έρμαιο, από αντάμ παπαντάμ, στα χέρια των ισχυρών ηγετών αυτού του μάταιου κόσμου! Ήτοι, στα χέρια της Μέρκελ και των συν αυτή… Αφού στην Φινλανδία «σκάσανε» οι Τράπεζες, τα «κοράκια» των ισχυρών ηγετών που προαναφέραμε, είχαν τη χαρά και την ευχαρίστηση να σπεύσουν επιτόπου, προκειμένου να συμπαρασταθούν στην κυβέρνηση της φτωχιάς αυτής χώρας. Μα, βρήκανε πόρτες κλειστές και περιφέρονταν άσκοπα, στους παγωμένους δρόμους και στις πλατείες. Οι περαστικοί δεν τους γνώριζαν… «Είμαστε οι Τροϊκανοί», αλαλάζανε, «ήρθαμε για να σας σώσουμε», συμπληρώνανε. Οι περαστικοί σημασία δεν τους έδιναν.

Και είπε η κυβέρνηση της Φινλανδίας: «Χρεωκοπήσαμε, παίδες, Πάμε παρακάτω τώρα»… Και, πράγματι, περάσανε αρκετόν καιρό χρεωκοπημένοι, δίχως να αυτοκτονήσει το ένα εκατοστό του πληθυσμού τους, όπως συνέβη, ειρήσθω εν παρόδω, στην καημένη την Ελλαδίτσα μας, δίχως να βυθιστεί μέσα στη βαθιά φτώχια το πενήντα τοις εκατό του πληθυσμού τους (στοιχεία Ελ.Στατ.) και δίχως – το κυριότερο – να απωλέσουν περισσότερο από το σαράντα τοις εκατό των νεογνών που έμελλαν να γεννηθούν και, στην Ελλάδα, δεν γεννήθηκαν ποτέ…

Και είπε ο Παπαδήμος: «Εμείς θα σώσουμε τη χώρα. Τι θέλετε Ευρωπαίοι, λεβέντες μας; Ελάτε να σας το δώσουμε»… Και οι Τροϊκανοί φύγανε άρον-άρον και πατείς με πατώ σε από την Φινλανδία για να έρθουν εδώ (!) κι επειδή δεν πετούσαν αεροπλάνα, ήρθαν οδικώς!!! Και κανένας εδώ δεν υποψιάστηκε, «προς τι η πρεμούρα τους, τούτη;», να καθυστερήσει λίγο τις διεργασίες, να το ξανασκεφτούμε, βρε αδερφέ, τίποτα. Φέρανε μαζί τους τα πρώτα χαρτιά, τα υπογράψαμε, φέρανε τα δεύτερα, τα υπογράψαμε κι αυτά, δεθήκαμε χειροπόδαρα και τώρα χαμογελάμε σαν ηλίθιοι…


Δείτε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών...

29 Μαΐου 2017

Ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ ΠΕΘΑΝΕ


Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Ο Μητσοτάκης πέθανε, μην κλαίτε μα χαρείτε!
Στους ουρανούς ευρίσκεται κι όχι στην κλίνη κείται.

Συνπίνει τώρα και συντρώει μετά των αρχαγγέλων,
τούς εξηγάει το παρελθόν και τού ξηγάν το μέλλον.

Τι κρίμα, δεν τον άφησε να φτάσει τα εκατό του,
ο χρονομέτρης που μετρά τ’ «ως πού», το «μέχρις ότου».

Τον άρπαξε στο «παρά τσακ», γιατί τον αγαπούσε,
βαρέθηκε να τον ακούει: «Πού ’σαι, Μαρίκα; Πού ’σαι».

Ο Μητσοτάκης πέθανε, τον πάνε για το λάκκο
και δε θα δει πρωθυπουργό το γιο του, τον Κυριάκο.

29.5.2017


Δείτε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών...

8 Φεβρουαρίου 2017

ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ


Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Τώρα που η Ηλεκτρική Εταιρία της Ουάσιγκτον έκοψε το ρεύμα στον Λευκό Οίκο, ο νέος «πλανητάρχης» κυκλοφορεί τα βράδια κρατώντας ένα κηροπήγιο με αναμμένο κερί. Η Μελάνια βρίσκεται στην Νέα Υόρκη μαζί με τον γιο τους, Μπάρον, να προσέχει το παιδί που πηγαίνει σχολείο κι έτσι ο Ντόναλντ Τραμπ περνά τις πρώτες μέρες και νύχτες του στο νέο του αξίωμα, μονάχος…

Οι παπαράτσι σκαρφαλώνουν στα δέντρα έξω από λεγόμενο Οβάλ Γραφείο, το γραφείο του εκάστοτε προέδρου, και περιμένουν πώς και τι για να τον απαθανατίσουν με την μακριά ρόμπα του, όπως περιφέρεται άσκοπα μέσα στο κτήριο, πότε παρακολουθώντας μια συνεχώς ανοιχτή τηλεόραση μπαταρίας, πότε μιλώντας με τις ώρες στο κόκκινο τηλέφωνο και πότε αναπαυόμενος στην κουνιστή πολυθρόνα του σαλονιού, όπου συχνά-πυκνά τον παίρνει ο ύπνος…

Τώρα, όσον αφορά την ουσία, κανένα μέχρι στιγμής διάταγμά του δεν εφαρμόστηκε. Πρώτον, το τείχος με το Μεξικό, δεδομένου ότι χάθηκαν ξαφνικά οι μεξικανοί εργάτες που θα αναλάμβαναν τη δουλειά. Οι Αμερικανοί είναι τόσο πολύ καλοπερασάκηδες που δεν κουνάνε ρούπι από τη βόλεψή τους και ποιος θα βάλει την πρώτη πέτρα; Ο αναμάρτητος («πρώτος τον λίθον βαλέτω»);

Δεύτερον, το διάταγμά του για τους μετανάστες από τις εφτά τρισκατάρατες χώρες. Πάει κι αυτό, το κατάπιαν οι δικαστές. Όλο προσκόμματα και παρατυπίες βρίσκουνε. Α, μπαΐλντισε ο «πλανητάρχης», αποφάσισε να τα βάλει με όλους και με όλα. Η Σάρον Στόουν κακή, η Τζίνα Λολομπρίτζιτα κάκιστη. Αμ, την Μπιγιονσέ, πού τη βάζεις; Όλες τους υπερτιμημένες, όλες τους ανάξιες της αγάπης του λαού…

Σηκώνει το τηλέφωνο χωρίς να το ξέρει πως με το που το σηκώνεις αυτό το τηλέφωνο, αυτομάτως χτυπάει στην Μόσχα και γίνεται συνακρόαση με τον Πούτιν. Ο Πούτιν πονηρός, ακούει τις συνδιαλέξεις του Τραμπ δίχως να μιλάει. «Μελάνια», λέει ο Τραμπ.

«Τι τρέχει, πλανηταρχάκο μου; Τι θέλεις πάλι και με καλείς»; Απαντά η Μελάνια στην άλλη άκρη της γραμμής.
«Βαριέμαι που ζω, δεν έχω τι να κάνω, όλες μου οι διαταγές πήγανε χαμένες, αισθάνομαι πως κινούμαι συνεχώς μέσα σ’ ένα γυάλινο οξυζενέ δοχείο»…
«Α, στο καλό!», εξανίσταται η Μελάνια. «Εσύ το έπαθες αυτό, αγάπη μου, που ήσουν γεννημένος για τα μεγάλα και υψηλά πράγματα»;
«Ναι, μωρέ παιδί μου, εγώ»!...
«Και τι θέλεις να κάνουμε τώρα»;
«Σεξ από τηλεφώνου. Σε παρακαλώ, Μελάνια… Πες μου τι φοράς».
«Φοράω ένα σώβρακο του Πούτιν. Πρόκειται για δώρο που έκανε παλιά ο Βλαδίμηρος στην Χίλαρι Κλίντον για να ξεπεράσει την πίτα του άντρα της που τού έφτιαξε εκείνη η …Λεβίνσκι»!...
«Πίτα; Είχε φτιάξει πίτα η Λεβίνσκι στον Μπιλ»;
«Μα ναι. Έχει παράσιτα η γραμμή, αγάπη μου, και νομίζω αλλοιώνει κάποια σύμφωνα, αλλά πιστεύω με καταλαβαίνεις»…
«Και πού το βρήκες το σώβρακο του Πούτιν, μωρή»; Ούρλιαξε ο Τραμπ εκτός εαυτού.
«Στο Μουσείο της Ρωσοαμερικανικής Φιλίας, καλέ! Μη θυμώνεις, δισεκατομμυριουχούλη μου»…
«Καλά, καλά...», ηρέμησε αυτός. «Αλλά, βρε Μελάνια, με το σώβρακο του Πούτιν δεν με ερεθίζεις καθόλου»…

«ΕΡΕΘΙΖΕΙ ΟΜΩΣ ΕΜΕΝΑ», ακούγεται ξαφνικά με βαριά ρωσική προφορά η φωνή του Βλαδίμηρου!

«Ω, Βλαδίμηρε, εσύ εδώ»;
«Ναι, ρε Τραμπ, εγώ εδώ. Γιατί δηλαδή, δεν ήθελες να έρθω»;
«Εγώ ήθελα να έρθεις», πετάχτηκε η Μελάνια από την Νέα Υόρκη.
«Σκασμός, Μελάνια», βρυχήθηκε ο Τραμπ από την Ουάσιγκτον.
«Μην μαλώνετε, παιδιά», παραίνεσε κι ο Πούτιν από την Μόσχα.

Για να διαπιστώσουμε και όλοι εμείς εδώ, οι κακόμοιροι Έλληνες, πως μπορεί μεν η Ηλεκτρική Εταιρία της Αμερικής να έκοψε το ρεύμα στον νέο «πλανητάρχη», αλλά ο αντίστοιχος Ο.Τ.Ε. των Ηνωμένων Πολιτειών, εξακολουθεί να κάνει πολύ καλά τη δουλειά του…


Δείτε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών...

Η ΤΡΟΛΙΑ ΤΣΙΠΡΑ-ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ


Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Ζούμε, φίλες και φίλοι, μιαν απίστευτη τρολιά! Ο Ερντογάν βρυχάται, βγάζει πλοία, βγάζει αεροσκάφη, κάνει τα αδύνατα δυνατά να μας χωθεί στο ρουθούνι κι εμείς, αντί να ασχολούμαστε μαζί του, τρωγόμαστε για το πόσο κόστισε το ταξίδι του πρωθυπουργού στη Γαλλία και πόθεν βρήκε τα χρήματα η Μαρέεβα, σύζυγος του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, για να αγοράσει το πανάκριβο διαμέρισμα στο Παρίσι!

Διότι, ασφαλώς, αδιανόητο είναι, εν μέσω τόσο σοβαρών απειλών από τη γείτονα Τουρκία, οι δύο κορυφαίοι πολιτικοί μας να αλληλοσπαράσσονται για ποταπά και μηδαμινά πράγματα και μάλιστα σε τέτοιον έντονο βαθμό… Ως κι ο εθνικός μας ποιητής, ο Διονύσιος Σολωμός, θα έφριττε αν το άκουγε. Αυτός, άλλωστε, έγραψε: Η διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή, καθενός χαμογελάει, «πάρ’ το» λέγοντας «κι εσύ»!...

Περί τρολιάς πρόκειται και βάζουμε φαρδιά-πλατιά την υπογραφή μας. Εμπρός, λοιπόν, κι όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες να συνταχτούμε στο πλευρό Τσίπρα και Μητσοτάκη, προσποιούμενοι παρομοίως ότι μόνο τούτο μας ενδιαφέρει, μέχρι και δημοψήφισμα να ζητήσουμε, οι εταιρίες δημοσκοπήσεων να το θέσουν πρώτο θέμα τους στο ερωτηματολόγιο, να διοργανωθούν ομιλίες και εκδηλώσεις υπέρ του ενός ή υπέρ του άλλου!

Κι ο Ερντογάν, θα εξακολουθεί να βρυχάται, να βρυχάται. Ώσπου, πια, να τού περάσει, να το βουλώσει, να πνιγεί μέσα στα κάτουρά του, να ησυχάσουμε από δαύτον, γιατί το παράκαναν οι ηγέτες αυτού του ταλαίπωρου λαού με τον πολύ συμπαθητικό κόσμο, τις ωραίες Τουρκάλες, την ωραία τους μουσική παράδοση – κι ας μας κλέψανε πολλά – τα κοινά με τη χώρα μας ήθη κι έθιμα, εντάξει την άλλη θρησκεία, αδιάφορο…


Δείτε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών...

ΘΑ ΣΕ ΜΑΡΤΥΡΗΣΩ


Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Α! Θα σε μαρτυρήσω στον Πολάκη,
γιατρέ συμβεβλημένε του ΕΟΠΥΥ,
γιατί στο Κέντρο Υγείας της Ραφήνας*,
ποτέ δεν εμφανίζεσαι… Ντροπή!

Το ’λεγα χτες στον φίλο μου τον Λάκη
κι απόρησε· δεν είχε τι να πει,
αμόλησε μια χριστοπαναγία,
που τρίξανε κι οι τοίχοι στο ΚΑΠΗ!

Ως πότε θα δουλεύεις τον κοσμάκη,
τη μιαν είναι: «Της πίτας η κοπή»,
την άλληνε: «Συγνώμη, έπαθα γρίπη»,
την τρίτη: «Έρχομαι από το Κορωπί»!

8.2.2017


*Πρόκειται για μυθοπλασία και δεν γίνεται καμία αναφορά σε υπαρκτό πρόσωπο.


Δείτε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών...

5 Φεβρουαρίου 2017

ΘΑ ΠΝΙΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ


Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Θα πνίξουμε τον Τούρκο,
στο βούρκο, στο βούρκο,
ας είναι το ταμείον,
στο μείον, στο μείον!

Τουρκιά, δεν έχεις μπέσα,
μπαμπέσα, μπαμπέσα
και ρίχνεις στην Ευρώπη,
το τόπι, το τόπι!

Τους βλέπεις που πετάνε,
Σουλτάνε, Σουλτάνε,
λες κι οδηγούνε Lotus,
τους νέους μας πιλότους;

Θα μάς ζητάς συνθήκη,
καθίκι, καθίκι,
διαθήκη να ’τοιμάσεις·
Πι Θήτα Τουμάσης!

5.2.2017


Δείτε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών...

4 Φεβρουαρίου 2017

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΑ ΙΜΙΑ;


Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Όλοι, λίγο-πολύ, καταλαβαίνουμε τι ακριβώς συμβαίνει στις δυο βραχονησίδες μας δίπλα στην Κάλυμνο, οι οποίες στο παρελθόν άκουγαν στο όνομα Λήμνια και, ίσως από τη λήθη, ίσως επειδή δεν άκουσε καλά κάποιος δημοσιογράφος, έγιναν γνωστές στο πανελλήνιο σήμερα με το όνομα, Ίμια… Όλοι μπορούμε να φανταστούμε τα Τουρκικά σκάφη και ελικόπτερα να περιπολούν εκεί, καθώς και τα ελληνικά να τους παρενοχλούν και να προσπαθούν να τους διώξουν. Γίνεται ένα παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι, όπου ο νόμιμος ιδιοκτήτης υποχρεώνεται στον ρόλο του ποντικιού, άσχετα με το τι μάς λένε στις Ειδήσεις το βράδυ. Αλλά ένα ποντίκι που βρυχάται, σίγουρα θα φιλοδωρήσει με κανονιές οποιαδήποτε επιχείρηση των γειτόνων μας για απόβαση. Από την άλλη, ούτε εμείς μπορούμε εκεί να αποβιβαστούμε πια… Γκρίζα ζώνη με το έτσι θέλω, το κάνανε οι άσπονδοι φίλοι μας.

Και υπάρχουν ακόμα – κατά ιταμή δήλωση των Τούρκων – εκατόν-τόσες βραχονησίδες που διεκδικούν. Συνεπώς, η υπερβολή, είτε θα οδηγήσει σε πόλεμο, είτε σ’ ένα μακροχρόνιο καθεστώς «με το δάχτυλο στην σκανδάλη», μια ψυχοφθόρα αλλά και χρηματοβόρα κατάσταση, κι όποιος αντέξει! Και δεν μπορούμε να καταφύγουμε και σε κάποιο διεθνές δικαστήριο! Τα κράτη πρέπει να έχουν (και να επιδεικνύουν συνεχώς) την απαιτούμενη ισχύ για να προστατεύουν τα εδάφη τους. Διαφορετικά, ποιος ο λόγος να συντηρούν στρατούς; Θα προσέφευγαν όλοι στο εν λόγω δικαστήριο και θα δικαιώνονταν. Δε θα γίνονταν πόλεμοι ποτέ στη Γη. Και όμως, πόλεμοι γίνονται· και όμως, παρά τα ιερά, τα όσια και τα δίκαια των λαών, κομμάτια των εδαφών τους συχνά-πυκνά ξεκολλάνε και πηγαίνουνε αλλού. Πού; Μα στους κατακτητές, φυσικά. Το δίκαιο των κατακτητών, καλά κρατεί…

Οι Τούρκοι αυξάνονται και πληθύνονται, εμείς αντίθετα συρρικνωνόμαστε επί δεκαετίες, η κρίση είναι ύπουλος εχθρός, ξεπληρώνουμε ένα χρέος, το οποίο κατά πολύ ξεπερνά όλη μας την περιουσία, ώστε να αναρωτιέται κανείς τελικά, «μα, τι τέλος πάντων, δανειστήκαμε και πού φαίνεται αυτό ως ευεργέτημα σε μας και στη χώρα μας»; «Τι, επιτέλους, τόσο μεγάλο και σπουδαίο μας δανείσανε, που να αξίζει να το ξεπληρώνουμε για δέκα και περισσότερο ζωές»; Θα καλέσουμε, τους Ευρωπαίους εταίρους μας, να μας στηρίξουν τώρα σε πολεμικές επιχειρήσεις, εφόσον κληθούμε να υπερασπιστούμε την σπιθαμή της δικής μας γης που κινδυνεύει; Κι αν τους καλέσουμε, αυτοί θα έρθουν; Θα πήγαιναν, σε υποθετική ανάλογη περίπτωση, Έλληνες στρατιώτες να υπερασπιστούν κάποιο νησί της Ισπανίας στον Ατλαντικό, το οποίο σφετερίζονται οι Η.Π.Α.;

Μήπως, όσο πήγανε τα υπόλοιπα κράτη της Λατινικής Αμερικής να βοηθήσουν την Αργεντινή να κρατήσει υπό την κυριαρχία της τα νησιά Φόκλαντ; Ας ελπίσουμε πως όχι. Ας ελπίσουμε πως μια πιθανή τέτοια κίνηση υποστήριξης στην Ελλάδα θα αποβεί ενωτική έτι περαιτέρω για τους λαούς της Ευρώπης. Κι ακόμα-ακόμα, θα αποτρέψει τη διαφαινόμενη διάλυση, μια διάλυση υπό τις ευλογίες του νέου «πλανητάρχη» Ντόναλντ Τραμπ, του αγενή δισεκατομμυριούχου με τις εκκεντρικές, πλην πατριωτικές για τον ίδιο και τις Η.Π.Α., ιδέες. Διότι, όταν οι λαοί συσπειρώνονται, αποκτούν εθνική συνείδηση κατά θαυμαστό τρόπο. Έτσι, η Αμερικανική Επανάσταση, για την οποία έκανε λόγο και ο Ομπάμα παρομοιάζοντάς την με την Ελληνική, εμπότισε τις ψυχές των Αμερικανών με φλόγα υπέρ του κοινού τους στόχου, ενώνοντάς τους ταυτόχρονα ως ξεχωριστό νέο έθνος στην Ιστορία.

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του Ο.Η.Ε. δεν είναι το δικαστήριο εκείνο που μπορεί να επιβληθεί και να επιβάλει τις αποφάσεις του. Ακροβατεί πάντα ανάμεσα στα αιτήματα κι έχει την τάση να συμψηφίζει τα δίκαια με τα άδικα. Δηλαδή, θα πει: «Σεις ζητάτε εκατόν-τριάντα βραχονησίδες. Σεις ισχυρίζεστε ότι αυτές οι εκατόν-τριάντα βραχονησίδες είναι δικές σας. Αποφασίζουμε, λοιπόν, να μοιράσετε τη διαφορά. Εξήντα-πέντε ελληνικές κι εξήντα-πέντε τουρκικές». Και ο Πρόεδρος θα χτυπήσει το σφυρί του στην έδρα, κι αυτό θυμίζει Σολομώντα όταν τού φέρανε μπροστά του τις δυο μανάδες που διεκδικούσαν το ίδιο παιδί… Και είπε ο Σολομώντας: «Θα κόψουμε το παιδί στα δύο και θα πάρουν οι δυο μανάδες από μισό»… Με την αληθινή μάνα να ωρύεται, να χτυπιέται και να φωνάζει: «Πάρτε το, δεν το θέλω, δεν το θέλω, είναι της αλληνής, δεν είναι δικό μου, σας εκλιπαρώ μην το κόψετε»…


Δείτε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών...

16 Νοεμβρίου 2016

ΜΗΝ ΤΟΝ ΞΥΠΝΑΣ ΤΟΝ ΟΜΠΑΜΑ


Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Μην τον ξυπνάς τον Ομπάμα,
άσ’ τον γλυκά να κοιμάται,
σε λίγο θε να ξυπνήσει
και για τον Τραμπ θα λυπάται!

Τα δάκρυα στο μαξιλάρι,
φρόντισε να τα φυλάξεις,
ιστορικά είναι κειμήλια,
σ’ ένα μουσείο πρώτης τάξης!

Θα πιει καφέ; Θα πιει γάλα;
Θα βρέξει και μπισκοτάκι;
Θα περπατήσει στο κύμα
ή θα καθίσει στο τζάκι;

Το σίγουρο πάντως είναι,
πως, με τον φίλο Προκόπη,
θα πάνε στον Παρθενώνα,
μπορεί να παίξουν και τόπι!

Μην τον ξυπνάς τον Ομπάμα,
να ’ναι ξεκούραστος πρέπει,
θα δει την Μέρκελ το βράδυ
κι αύριο, τον Σόιμπλε βλέπει!...


Δείτε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών...

15 Νοεμβρίου 2016

ΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΕΝΟΣ ΕΛΛΗΝΑ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ


Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Επεισόδιο 6: Το φεγγάρι, ο Ομπάμα και οι εξωγήινοι

Νύχτα στο Μέγαρο Μαξίμου… Το γεμάτο φεγγάρι δεσπόζει στον αθηναϊκό ουρανό… Οι φρουροί του μεγάρου γυμνοί κι ακίνητοι εντελώς, περιμένουν υπομονετικά μέχρι να αντικατασταθούν από την νέα βάρδια που είναι κάθε δυο ώρες, ενώ ταυτόχρονα, στο λευκό φως του ασυνήθιστα μεγάλου χες φεγγαριού, μοιάζουν κυριολεκτικά σαν αρχαιοελληνικά αγάλματα…

Να μοιάζουν σαν αρχαιοελληνικά αγάλματα είναι κι ο αντικειμενικός σκοπός τους! Πρόκειται για μυστικούς φρουρούς, ακόμα κι η Μπέτυ Μπαζιάνα, η λατρεμένη σύζυγος του πρωθυπουργού, για αγάλματα τους περνάει… (Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει φυσικά την αλήθεια, αλλά δεν τής τη λέει)… Έτσι, ξεγελούν κάθε επίδοξο εισβολέα, σκέψου δηλαδή να μπεις σε μια βίλα για ληστεία και να σε συλλάβουν τα …αγάλματα του κήπου! Τραγικό!...

«Αγάπη μου;», γουργούρισε η Μπέτυ Μπαζιάνα ξαπλωμένη δίπλα στον έλληνα πρωθυπουργό στο μεγάλο κρεβάτι τους στον άνω όροφο του Μεγάρου Μαξίμου. «Ξεκίνησε ο Ομπάμα; Επιβιβάστηκε επιτέλους στο ολόχρυσο αεροσκάφος του για να έρθει στη χώρα μας»;
«Ναι, αγάπη μου, επιβιβάστηκε… Έκανε και κάτι δηλώσεις ότι ανυπομονεί να έρθει στη χώρα μας και τέτοια»… Ο Αλέξης Τσίπρας γλάρωνε να αποκοιμηθεί, αλλά δεν μπορούσε να αφήσει και αναπάντητη την ερώτηση της γυναικούλας του.
«Μμμ, για μένα έρχεται»…
«Τι εννοείς;», ο Αλέξης ανακάθισε ξαφνιασμένος!
«Με έχει ερωτευτεί! Είδε τις φωτογραφίες μου στο διαδίκτυο κι ανυπομονεί να με γνωρίσει»…
«Πφφ, φαντασίες! Απορώ πώς σε παντρεύτηκα με το μυαλό κότας που έχεις»! Ξάπλωσε ξανά ο Αλέξης κι αμέσως σχεδόν άρχισε να ροχαλίζει…
«Μυαλό κότας»;
«Εντελώς, αγάπη μου, χρρρ, βζζζ, εντελώς»…

Πληγωμένη η Μπέτυ από τους άδικους χαρακτηρισμούς του συζύγου της, έστρεψε το βλέμμα της προς το παράθυρο… Το φεγγάρι, τεράστιο, τής χαμογελούσε… Οι μικροσκοπικοί εξωγήινοι, περπατούσαν πάνω στην επιφάνειά του σαν μερμηγκάκια! Κάποιοι, τής βγάζανε το καπέλο τους, μόλις ανακαλύπτανε ότι τους κοιτάζει… «Αχ, αχ», έκανε μοναχή της, «λιγάκι μόνο να με πίστευε ο αντρούλης μου, θα ανακάλυπτε τον πραγματικό κόσμο, έναντι του οποίου, εθελοτυφλεί»… Σηκώθηκε αθόρυβα για να μην τον ξυπνήσει και βγήκε στη βεράντα, όπου ακριβώς από κάτω βρίσκονταν δυο από τους φρουρούς-αγάλματα…

«Δεν μπορεί», συλλογίστηκε, «να είμαι, πια, τόσο φαντασμένη ώστε να βλέπω πράγματα που δεν υπάρχουν! Φερειπείν, είναι τώρα η ιδέα μου ότι αυτά τα λευκά αγάλματα κινήθηκαν ελαφρά; Και το μόριό τους; Κι αυτό μεγάλωσε!... Ω, Θεέ μου, πόσα πράγματα δεν πιστεύει αυτός ο Αλέξης… Έχει μυαλό κόκορα, απορώ πώς τον παντρεύτηκα»…

«Πσσστ, κυρά»; Μια ψιλή φωνούλα ακούστηκε δίπλα της! «Κυρά, κυρά μου, εδώ! Εδώ, πάνω στο κάγκελο είμαι»… Κοίταξε με έκπληξη η Μπέτυ και, όντως, πάνω στο κάγκελο του μπαλκονιού είδε ένα μικροσκοπικό ανθρωπάκι, σαν εκείνα που κάποτε ζωγραφίζαμε με μαύρο στυλό στα τετράδια του σχολείου… Δυο χάντρες ματάκια στο ολοστρόγγυλο προσωπάκι του λαμπυρίζανε παρήγορα… Τα πόδια του ήταν σταυροπόδι και με το λεπτεπίλεπτο αριστερό του χέρι στηριζότανε στο κοντάρι της σημαίας που εφαπτόταν στο κάγκελο…
«Επ, ποιος; Εεε, τι είσαι εσύ»;
«Ένας εξωγήινος είμαι, καλέ. Μην τρομάζεις! Έχω συνταρακτικά νέα να σού πω»…
«Εξ… εξ… εξωγήινος; Και πώς βρέθηκες εδώ»;
«Βρέθηκα, γιατί η σελήνη περνάει τούτον τον καιρό πολύ κοντά από τη γη και μιας και χαιρετηθήκαμε προηγουμένως – ναι, είμαι εγώ που σού έβγαλα το καπέλο από μακριά, όταν πρόσεξα ότι με κοιτούσες – είπα να αδράξω την ευκαιρία και να σε πληροφορήσω για κάτι πολύ σημαντικό»!...

Το φως των άστρων είχε επισκιαστεί από την έντονη φωτοχυσία του φεγγαριού, η νυχτερινή ησυχία επέτρεπε στην ψιλή φωνούλα του εξωγήινου επισκέπτη να ακούγεται απρόσκοπτα και πεντακάθαρα, η Μπέτυ σαστισμένη δεν ήξερε τι να πρωτοπιστέψει από όλα αυτά, οι φρουροί κόντευαν να τελειώσουν κανονικά… Κι ο Αλέξης Τσίπρας, κοιμόταν μακαρίως και ροχάλιζε του καλού καιρού από μέσα…

«Για λέγε, λοιπόν… Και, μη φοβάσαι, απ’ ό,τι φαίνεται κανείς δε μας ακούει», προέτρεψε η Μπέτυ τον εξωγήινο φίλο της…
«Άκουσε, κυρά μου… Βλέπεις πόσο μεγάλη είναι απόψε η σελήνη; Περνάει κυριολεκτικά σύριζα από τη γη»!
«Αυτό το είπες… Το κατάλαβα… Προχώρα παρακάτω»…
«Εμείς, εχμ, οι εξωγήινοι, τέτοιες ευκαιρίες περιμένουμε για να κατεβούμε στη γη και να επηρεάσουμε τα πολιτικά πράγματα του τόπου σας»…
«Μπα»;
«Μα, βέβαια! Εμείς πείσαμε τον αμερικανό πρόεδρο για να έρθει να επισκεφθεί την Ελλάδα»…
«Δηλαδή, δεν έρχεται για μένα επειδή τού αρέσω κι έχει δει τις φωτογραφίες μου στο ίντερνετ»;
«Όχι… Ξέρω, κυρά μου, ότι είναι πολύ σκληρό να ακούσεις την αλήθεια, αλλά πίστεψέ με, δεν έρχεται για σένα. Αυτό ήθελα να σού πω. Φεύγω τώρα… Χαίρετε και αγαλλιάσθε»…
«Αγαλλιάσθε»;
«Αγαλλιάσθε, αγαλλιάσθεεε», η φωνή του μικροσκοπικού εξωγήινου ολοένα εξασθενούσε καθώς απομακρυνόταν πετώντας ξανά πίσω προς την σελήνη από την οποία προήλθε…

Η Μπέτυ κλαίγοντας γοερά μπήκε στο υπνοδωμάτιο. Η συγκλονιστική αποκάλυψη πως ο Ομπάμα δεν ενδιαφερόταν καθόλου για κείνη την είχε συντρίψει…

«Περιστέρα μου»; Ο Αλέξης Τσίπρας είχε ξυπνήσει από τα αναφιλητά της… «Τι έπαθες, περιστέρα μου»;
«Μπου, χου, χουουου… Δεν έρχεται ο Ομπάμα για μέναααα»…
«Πολύ χαίρομαι που το κατάλαβες, περιστέρα μου. Παίρνω πίσω τον χαρακτηρισμό μου ότι έχεις μυαλό κότας. Έλα, έλα, σκούπισε τα δάκρυά σου και πέσε πλάι μου για νάνι! Μας περιμένει μια δύσκολη μέρα αύριο. Εντάξει»;

Εντάξει…


Δείτε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών...

14 Νοεμβρίου 2016

ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΟΜΠΑΜΑ (Άρθρο)


Γράφει ο Παναγιώτης Θ. Τουμάσης

Έρχεται στην Ελλάδα ο Ομπάμα, καλώς να έρθει. Δυο μέρες θα καθίσει και μετά θα πάει στους Γερμανούς για να τούς πει τα νέα! Ποια νέα; Μα, αν συμμορφωνόμαστε με τους όρους τους ή όχι. Αν, δηλαδή, θέλουμε να παραμείνουμε η αγελάδα για το άρμεγμα ή έχουμε τάσεις απόσχισης, φυγής και τα λοιπά…

Ξέρετε, ο Ομπάμα τρέμει, στην πραγματικότητα, μην ανεβεί στα πράγματα αυτός ο Τραμπ και τα χαλάσει όλα! Να προλάβει να μας έχει δέσει καλύτερα, γιατί είναι μεγάλη αλεπού η αφεντιά του και διαισθάνεται τις πονηρές μας βλέψεις. Μη φανταζόμαστε ότι περνάει απαρατήρητο από τους διεθνείς αναλυτές γενικώς ότι στο υπουργείο των Οικονομικών μας ξαφνικά θρονιάστηκε ένας ξύπνιος ακαδημαϊκός και θιασώτης του παράλληλου νομίσματος…

Τον πήρε ο πόνος για το χρέος. Για το ελληνικό βέβαια χρέος, γιατί για το αμερικανικό, τα τρις που χρωστάνε εκείνοι, ούτε λόγος! Χτες το μεσημεράκι, βγήκα βόλτα στην παραλία της Νέας Μάκρης και πάνω απ’ το κεφάλι μου πετούσε μια ντακότα. Αργά, νωχελικά, σε χαμηλό ύψος. Σίγουρα θα ήταν πράκτορες αμερικανοί που με περάσανε από το μικροσκόπιό τους. Ο διάλογος μεταξύ τους:

«Φτωχομπινές μοιάζει»…
«Εμ, τι άλλο να ’ναι»; Απαντά ο δεύτερος μέσα στην ίδια ντακότα.
«Για κάνε ζουμ να δούμε τι κρατάει»…
«Τίποτα, ρε! Απλά ξύστηκε και νόμισες πως κάτι κρατάει»…
«Πού μένει; Ανακαλύψαμε πού μένει»;
«Στο ερείπιο εκεί, εκατό μέτρα πιο πέρα»…
«Πφφ, ερείπιο το βλέπει το μάτι σου, Τζόε! (Τζόε, λένε τον πρώτο). Βίλα είναι. Για την Ελλάδα, τέτοια πράματα είναι βίλες».
«Οκέυ, πάω πάσο, Αλ (Αλ, λένε τον δεύτερο). Έι, Στιβ (τον τρίτο που πιλοτάρει), πρόσεχε μην στουκάρουμε πουθενά. Έχει κάτι βουνά μπροστά μας».
«Η Πεντέλη είναι, αφεντικό»…
«Α, ναι, ναι, την είδα στο χάρτη. Με δυο σκουριασμένα ραντάρ κι ένα γέρο φύλακα να τα φυλάει»…
«Η χαρά των Τούρκων»…
«Συμφωνώ. Αλλά μην τούς το λέμε»…
«Αυτό έλειπε. Χα, χα»!...

Οι δημοσιογράφοι ασχολούνται με το τι θα φάει ο Ομπάμα. Πού θα κοιμηθεί. Δεν ασχολούνται με το τι θα φάει ο λαός. Πού θα κοιμηθεί. Άλλα ’ν’ τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας. Φάε σκατά, λαέ και διάβαζε τι γράφουμε για τον Ομπάμα, να ξεχάσεις την πείνα σου. Βγες και στη Βασιλίσσης Σοφίας με ελληνικά και αμερικανικά σημαιάκια, πάρε και τα παιδιά σου μαζί σου να τα κάνεις σαν τα μούτρα σου. Άλλωστε, τα παιδιά σου θα κρατήσουν τις παραδόσεις, θα αποδεχτούν με νέες υπογραφές όταν μεγαλώσουν το χρέος που τους φόρτωσες. Πρέπει να τα προετοιμάζεις από τώρα…

Ταυτόχρονα κάπου αλλού, τα παιδιά του Ντάισελμπουμ και του Σόιμπλε, θα στελεχώσουν τους νέους Θεσμούς (πάλαι ποτέ «Τρόικα»), μην απολεσθεί η συνέχεια, δηλαδή…

Τρεις προηγούμενες φορές είχαμε την τύχη να φιλοξενήσουμε πρόεδρο των Η.Π.Α. Αλλά και τις τρεις προηγούμενες φορές, ήταν Πρόεδρος με όρχεις. Ετούτος εδώ, είναι Πρόεδρος με κομμένους τους όρχεις. Τού τους έκοψε ο Τραμπ. Ξεβράκωσε το σύστημα ο Τραμπ. Τώρα, γιατί γράφοντας αυτά, μού έρχεται στο μυαλό ο Παπασταθόπουλος, είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο…

Κι άμα μιλάμε για παπά, βγάζει σπυράκια ο Αλέξης Τσίπρας!… Φιλιάαα!!!


Δείτε την ανάρτηση μαζί με τα σχόλια των αναγνωστών...

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Η Πολιτική Σάτιρα στο F/B