Τους στηρίζουμε - τους πήραμε εργολαβία - και θα τους ακούσουμε κι απόψε!...
Μπορεί να φταίει το όνομά τους, που θυμίζει Άγκελα Μέρκελ ή το τραγούδι του Νικολόπουλου: «Μέχρι να γίνουμε άγγελοι να βγάλουμε φτερά» (αυτό κι αν είναι ποίηση)!
Σημασία πάντως έχει ότι αυτά τα παιδιά μας έχουν ξετρελάνει! Γι' αυτό, πριν μας αποτρελάνουν εντελώς, γράψαμε έναν ύμνο για να τον έχουνε, για να τον κορνιζάρουνε, να τον ξεσκονίζουνε, να τον κοιτάνε κάθε πρωί που βουρτσίζουν τα δόντια τους και, γενικώς, να την καταβρίσκουν μαζί του!
Ο ΥΜΝΟΣ (στους «Αγγέλους του Ρίαλ»)
Μια νύχτα του Σαββάτου προς Κυριακή,
ανοίγω το τρανζίστορ για μουσική!
Κι ακώ κάτι φωνούλες …αγγελικές (sic)
– τι τρέχει; Τι ’ναι τούτο; Κάνας τεκές;
Σα-λα, λα-λα!... Είν’ οι «Άγγελοι του Ρίαλ»,
που πίνουν white coffee και τρών’ cereal!
Την πλάκα μου παθαίνω κανονικά,
Ιησούς Χριστός, φωνάζω, νικά!... Νικά!...
Μ’ ακούν κάτι γειτόνοι που τους ξυπνώ
– τι τρέχει; Ποιος ουρλιάζει; Κάνα τεκνό;
Σα-λα, λα-λα!... Είν’ οι «Άγγελοι του Ρίαλ»,
που πίνουν white coffee και τρών’ cereal!
Οι «Άγγελοι του Ρίαλ» πάνε παντού,
ανοίγεις το τρανζίστορ και κάνουν ντου!
Στο σπίτι σου γυρνάνε, σαν να ’σαι συ
– τι τρέχει; Τι ζητάτε; Στοπ! Αλτ!... Τις ει;
Σα-λα, λα-λα!... Είν’ οι «Άγγελοι του Ρίαλ»,
που πίνουν white coffee και τρών’ cereal!
Πρέπει να τα στηρίζουμε τα νέα παιδιά. Όσο κι αν μοιάζει ότι τούς λείπει η δική μας πείρα, εντούτοις αυτά θα προχωρήσουν τον κόσμο μας ένα βήμα πιο μπροστά!
Συνεπώς, ας μη βιαζόμαστε να τα ακυρώνουμε, όπως έκαναν οι παλιότεροι για εμάς...
comments powered by Disqus
