Γράφει ο Παναγιώτης Τουμάσης
Το φαινόμενο «Λάκης Λαζόπουλος» δεν είναι πρωτόγνωρο στην ελληνική κοινωνία.
Από τον καιρό του Καραγκιόζη, ο κόσμος κάνει σαν τρελός για κάτι τύπους που χοροπηδάνε σαν σαλτιμπάγκοι και λένε ό,τι αρλούμπες κατεβάσει η κούτρα τους! Χτυπιούνται εκείνοι επί σκηνής, λύνεται στα γέλια το φιλοθέαμον κοινό από κάτω…
Όταν οι σαλτιμπάγκοι κουράστηκαν – μιαν εποχή – έβαλαν τις αρκούδες στη θέση τους. Και, να! Περνούσε ο αρκουδιάρης – τον πρόλαβα εγώ – στις γειτονιές· και, να! Απ’ τα μπαλκόνια τι φραγκοδίφραγκα τού πετούσαν οι νοικοκυρές… Τα παιδιά τον τριγυρίζανε, πειράζανε την αρκούδα, ο αρκουδιάρης τότε θύμωνε κι έφευγε νευριασμένος.
Σέρνοντας πάντα πίσω του την αλυσοδεμένη αρκούδα…
Αλλά, διαφορετική χάρη έχει μια αρκούδα και διαφορετική ένας άνθρωπος. Να κάνει ο άνθρωπος εκείνα που κάνει η αρκούδα, είναι πιο σπουδαίο! Βγάζει περισσότερο γέλιο. Χτες βράδυ, παρακολούθησα τον Λάκη Λαζόπουλο από κοντά. Πήγα στο στούντιο για να τον δω και να κάνω τη δική μου προσωπική μελέτη.
Διαπίστωσα λοιπόν, απ’ το ξεκίνημα κιόλας, ότι ο άνθρωπος αυτός διαθέτει τέτοια ευελιξία σαν να ’χει ελατήρια. Ελατήρια στα πόδια, στον κ…, οπουδήποτε. Ρε, κάτι πήδους που έριχνε!... Κι όταν άρχισε να μιλά (καλωσορίζοντάς μας πριν ξεκινήσει η εκπομπή), μού ’ρθαν στον νου διάφορα. Αλλά καθείς το καράβι του το δρομολογεί κατά το δοκούν.
Στον μεσαίωνα θα διέπρεπε, σκέφτηκα χαιρέκακα. Στον μεσαίωνα μπορεί να τον περνούσαν για πίθηκο, συλλογίστηκα εξίσου χαιρέκακα. Ή από εκείνο το βάθος που καθόμουνα – σε πάγκο παρακαλώ – τον έπαιρνες ακόμη και για μαϊμού! Αν και, στο τέλος που στάθηκα δίπλα του (για να τού σφίξω το χέρι), είδα ότι έχουμε παραπλήσιο μπόι.
Ψήλωνε, ωστόσο, ένα κεφάλι, λόγω …κύρους!!!
Η εκπομπή του αποδείχτηκε το ίδιο απολαυστική, όπως κι όταν είσαι ξαπλωμένος στον καναπέ του σπιτιού σου – και δεν πιάνεσαι ή σε πονάει η πλάτη σου… Έβρισε τον Σαμαρά, μέχρις εκεί βέβαια που ο Σαμαράς δε θα στείλει να τον συλλάβουνε. Έβρισε και τους άλλους όλους. Απαραίτητο για τους σαλτιμπάγκους είναι η ισορροπία. Από παιδιά μαθαίνουν να ισορροπούν σε τεντωμένο σκοινί, σαν τους σκοινοβάτες! Μερικοί γίνονται σκοινοβάτες. Ο Λάκης όχι…
Λύσεις, προτείνει; Μπα!... Πού να προτείνει λύσεις; Αναδεικνύει το πρόβλημα – αμφιβάλλεις και λίγο αν αυτό που αναδεικνύει είναι το προεξάρχον, το ειδοποιό πρόβλημα – πλην όμως λύσεις δεν προτείνει! Κρίμα, γιατί αν ήταν και ταχυδακτυλουργός (να, τελικά τι τού λείπει!), μπορεί να ολοκληρωνόταν καλύτερα στο γυαλί.
Α, μόλις τελειώνει η εκπομπή, τ’ άστρο του δύει… Ανατέλλει ξανά για δυο ώρες στην επόμενη εκπομπή και μετά ξαναδύει… «Παφ» και «ποπ», δηλαδή!
Το συμπέρασμα, εν κατακλείδι, όλων των παραπάνω είναι ότι ο Λάκης Λαζόπουλος δεν ενδιαφέρεται καθόλου, ΚΥΡΙΑ ΜΟΥ, αν πεινάς ή αν υποφέρεις. Βγάζει λεφτά κι αυτό μετράει! Βγάζει λεφτά με τον δικό σου πόνο. Κανέναν πολιτικό δεν εξυπηρετεί, από κανέναν δεν πληρώνεται «κάτω απ’ το τραπέζι». Έχει αφεντικό τον εαυτό του!
Κι ο εαυτός του είναι γι’ αυτόν, και ο «νταβάς», και η «τσα-τσα»! Αλληγορικά μιλώντας πάντα…
 |  |
