Γράφει ο Τάκης Ξαπλαρής
«Αράπη μου»;
«ΜΗΝ ΜΕ ΞΑΝΑΠΕΙΣ “ΑΡΑΠΗ”»!!!
«Ωχ, αρ… εεε αγάπη μου, θύμωσες»;
«Αν με ξαναπείς “αράπη”, εγώ θα φύγω από το κρεβάτι και θα σού φέρω έναν αληθινό αράπη – να δεις, θα σ’ αρέσει»;
«Όχι!... Όχι αράπη! Δε θέλω αράπη»!
«Τότε να προσέχεις τη γλώσσα σου. Ξηγηθήκαμε»;
«Αμέ»…
Για δες εκεί… Εγώ να ξυπνώ με κάργα ερωτική διάθεση, πρωί του Σαββάτου, κι η γυναίκα μου, η Σούλα, να με ξενερώνει αυτοστιγμής! Πώς μπορώ τώρα να τής ανακοινώσω τα καλά μαντάτα; Πώς να τής πω ότι, την Τρίτη, θα παραβρεθώ στο «Αλ-Τσαντίρι Νιουζ», του Λάκη Λαζόπουλου;
«Αγάπη μου»;
«ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! THAT’S MY BABY! ΤΩΡΑ ΣΕ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ»!!!
«Ξέρεις, εεε, να! Την Τρίτη, γκουχ-γκουχ, την Τρίτη που μάς έρχεται…»…
«Ααα»!!! (Η Σούλα αναπήδησε σαν να την χτύπησε κεραυνός χιλίων ντεσιμπέλ). «Μη μού μιλάς για την Τρίτη!!! Η Τρίτη έχει δεκατρείς – καταραμένη μέρα!!! Δε θέλω ν’ ανταμώσω άνθρωπο, ούτε για καλημέρα!!!».
«Εγώ, όμως, θ’ ανταμώσω»…
«Τι έκανε λέει; Θ’ ανταμώσεις άνθρωπο; Και ποιον, καλέ, θ’ ανταμώσεις»;
«Τον …Λάκη Λαζόπουλο»…
«Α, καλά! Κι εγώ, είμαι η Ιωσηφίνα του Μεγάλου Ναπολέοντος»!
«Αλήθεια, σού λέω»…
«Μπααα»;
Δύσπιστο είδος οι γυναίκες. Τούς λες ότι είσαι φουλ στη λίμπιντο κι εκείνες βάζουνε το χέρι τους για να πειστούν! Παράξενος και τούτος ο Νοέμβρης. Δε λέει να καταλαγιάσει τα πάθη… Αμ, η κρίση; Αντί να λειτουργεί κατασταλτικά, προξενεί ακριβώς το αντίθετο. Κι άντε να θρέψεις ένα καράβι κουτσούβελα. Μόνο τα γάλατα ν’ αγοράσεις, «έκλεισες» σαν άντρας!
Σαν τη Δήμητρα Λιάνη-Παπανδρέου, η οποία όταν γνωρίστηκε με τον Ανδρέα (αιωνία του η μνήμη), δήλωσε στους δημοσιογράφους ότι, «έκλεισε σαν γυναίκα». Μετά ξανάνοιξε, βέβαια… Ρολά είναι αυτά – τι να κάνουμε;
«Αγάπη μου»;
«Ξανά μανά… ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ ΠΑΛΙ»;
«Αγάπη μου, έλεγα – αν σού είναι εύκολο – να μού έφτιαχνες ένα πακετάκι με αγνά σπιτικά προϊόντα, να το πάω του Λάκη μας εκεί στο Αλ-Τσαντίρι, να χαρεί και να με βάλει στα μπροστινά καθίσματα… Να μη με έχει γαλαρία δηλαδή και δε με βλέπει κανένας»…
«Με τη φάτσα που ’χεις, βρε Τάκη μου; Καλύτερα γαλαρία»…
«Έλα, τώρα… Σοβαρά μιλάω»…
«Ε, πάρ’ του κουκιά! Κουκιά έχω σ’ ένα σακούλι. Θες να τού τα δώσεις»;
«Γιατί όχι; Είναι νόστιμα τα κουκιά. Θα τού πω ότι είναι απ’ το χωριό σου και θα τα εκτιμήσει πολύ»…
«Μα, απ’ το χωριό μου είναι»!
«Αυτό λέω»…
Συνεννόηση μοιρογνωμόνιο. Πάντα το ’χουμε αυτό, εγώ και η Σούλα. Αρκεί ένα μόνο κοίταγμα για να καταλάβει ο ένας τον άλλο. Ενώ άλλα ζευγάρια για να συνεννοηθούνε χρειάζονται διερμηνέα… Η Σούλα, στο μεταξύ, έτρεξε στην κουζίνα κι έφερε το σακούλι με τα κουκιά…
Παρέλαβα το σακούλι με τα κουκιά γεμάτος χαρά! Δόξα τω Θεώ, σκέφτηκα, δε θα πάω με άδεια χέρια. Μα, για στάσου! Τι συμβαίνει εδώ; Τα κουκιά γράφουν πάνω τους με μαρκαδόρο: «ΝΑΙ», «ΟΧΙ», «ΠΑΡΩΝ». Για την ακρίβεια, άλλα γράφουν «ΝΑΙ», άλλα γράφουν «ΟΧΙ» και άλλα γράφουν «ΠΑΡΩΝ»!...
«Δεν είμαστε καλά!», έσκουξα όλος απορία…
«Γιατί; Τι έπαθες; Πάλι ζαλάδες σού ’ρθανε»;
«Σούλα μου, εσύ έγραψες με μαρκαδόρο τούτα τα κουκιά»;
«Ναι»… (Το είπε με φυσικότητα αθώου παιδιού).
«Και, δε μού λες; Πόσα είναι στον αριθμό»;
«300»… (Η αθωότητά της σπάει κόκαλα).
Αμέσως κατάλαβα τι είχε γίνει: Η αγαπημένη μου Σούλα, η λατρεμένη μου γυναικούλα, το καλοθρεμμένο τριαντάφυλλό μου, πέρασε φαίνεται μεγάλη αγωνία προχτές κατά την ψήφιση των νέων πιο σκληρών μέτρων στη Βουλή… Είχε, λοιπόν, ξεχωρίσει τριακόσια κουκιά – όσοι είναι κι οι βουλευτές – και τα μάρκαρε με τον μαρκαδόρο της σε real time…
Σιγά μην καθόταν να μετράει με τα δάχτυλά της, όπως έκανε ο πρόεδρος της Βουλής, καλή του ώρα (και το είδαμε όλοι στις τηλεοράσεις μας). Ένα κομπιούτερ, μωρέ παιδιά! Βάλτε επιτέλους ένα κομπιούτερ!... Τι γυφτιές είναι αυτές;
 |  |
